BLOG

Van rommelkont naar opruimer!

22-04-2021, Phil Stals

Onlangs sprak ik een dame en ze vroeg mij of ik vroeger dan een rommelkont was. En ja dat was ik!

Op het gebied van daadwerkelijk opruimen in ieder geval. Als tiener zei mijn moeder tegen me dat ze mijn slaapkamerdeur gewoon dicht trok en er niet meer kwam zolang ik niet opruimde. Soms was er alleen nog een paadje van mijn deur naar mijn bed vrij!

Toen ik eenmaal op kamers ging en terecht kwam op de campus van de Hoge Hotelschool in Maastricht, op een kamer van 9 m2, moest ik wel bewuster keuzes maken over welke spullen ik op welke plek zette.

Agenda-technisch, planmatig en administratief ben ik wél altijd heel georganiseerd geweest. Alle post in mappen opbergen (met tabbladen uiteraard) en mijn agenda netjes bijhouden. Zelfs als ik een simpel feestje organiseer maak ik een Excelbestand met alle kosten, een draaiboek en een overzicht met de taken die nog gedaan moeten worden.

Sinds de kindjes zijn gekomen is het noodzaak geworden om overzicht te creëren en ben ik bewust het huis zó gaan inrichten dat het praktisch en makkelijk opgeruimd te houden is. Sterker nog, we hebben ons huis zelf gebouwd en bijvoorbeeld gekozen voor een badkamer beneden zodat de route van kinderen vanuit de zandbak naar het bad zo kort mogelijk is!

Keukenlades zijn geordend, kledingkasten zijn ingeruimd met de kleding van het betreffende seizoen (het overige in een kist op zolder), er is een speelplek voor de kinderen met bakken waarin alle spullen bij elkaar zitten, een knutselkist, de lego per soort in een bak en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Daarnaast is het plannen van de agenda en de gezinstaken een vast overlegmoment in de week geworden voor mij en René. We hebben inmiddels een digitale gezamenlijke agenda die we vullen en iedere zondag zitten we met ons planbord aan tafel om de komende week te bekijken, te noteren op ons bord en knelpunten in de planning meteen op te lossen (eventueel oma’s to the rescue of een extra opvang dag). Ook maken we een weekmenu voor het avondeten, zodat we in één keer boodschappen kunnen doen en degene die als eerste thuis of klaar met werken is, kan beginnen met koken. Dit bord hangt in de keuken en is gedurende de week onze leidraad. Geen gedoe of discussie over wie wanneer wat doet en geen ‘maar jíj zou hem toch ophalen?’ of ‘wat eten we eigenlijk’?

Dit is natuurlijk niet van het één op het andere moment ontstaan, dit hebben we met vallen en opstaan geleerd. En ook bij ons gaan er nog steeds zaken níet vlekkeloos en gebeuren er onverwachte dingen die de planning in de war schoppen, maar doordat het in de basis gestructureerd en georganiseerd is, kunnen we hier gemakkelijker op anticiperen.

Voor het echte ´poetswerk´ hebben we een schoonmaakster die wekelijks komt. We hebben onlangs een robotstofzuiger aangeschaft zodat de vloer elke dag schoon van zand en broodkruimels is. (Hier hangt natuurlijk een prijskaartje aan, waar we bewust voor kiezen en wat we dus op andere vlakken bezuinigen) Daardoor hebben we geen ‘op zaterdagochtend moeten we samen poetsen moment’ en kunnen dus dan met het gezin het bos in of luieren in het grote bed.

Het mooie van alles is dat juist dit plannen zorgt voor rust en veel meer ruimte voor spontaniteit en plezier met het gezin!

Even terug naar de dame die mij vroeg naar mijn opruimverleden; ze gaf aan dat ze juist heeft geleerd om meer los te laten als het om opruimen gaat. Dat niet alles altijd netjes en schoon moet en er als de kinderen in bed liggen niet per se nog extra gestofzuigd en gedweild moet worden.

Dat heeft me aan het denken gezet: opruimen is een heel persoonlijk begrip. Wat voor mij opgeruimd is, is voor een ander misschien pas de helft van wat het voor diegene zou moeten zijn.

In principe maakt het niet uit wat je wel of niet doet en kan het gevoel over schoonmaken en de grens van ‘moeten opruimen’ voor iedereen anders zijn.

Het gaat erom hoe zeer jouw opruimgedrag je levensvreugde bepaalt of dat het je juist stress oplevert. Als je dát inzichtelijk hebt dan kun je gaan organiseren. Het bewust leren loslaten van gedrag dat je jezelf hebt opgelegd omdat je vind dat alles bijvoorbeeld spik en span moet zijn is óók organiseren.

In hoeverre gun jij jezelf de ruimte om de touwtjes een beetje te laten vieren zonder dat het meteen een puinhoop wordt?